Het is nu of nooit. Een familie naar mijn hart, uit liefde van de chrysanten.
Een familieochtend op de ambachtelijke chrysantenkwekerij van Klaas in West-Friesland
(wil je het bericht gewoon voorgelezen hebben? In het West-Fries?
Ingesproken door: Muriel Sijm-de Wit
.

Van uitstel komt afstel.
Het zijn van die eeuwenoude gezegdes die niet voor niets nog wel eens worden benoemd.
Ze zijn ontstaan uit de ervaringen van mensen. Soms moet iemand gewoon even het voortouw nemen.
Want wanneer is nu eigenlijk het perfecte moment?
Dan is het te zonnig, dan is er kans op een bui. Vaak staat er alweer te veel op de planning.....
En voor je het weet ben je weer een paar maanden verder.
Francis, de oudste dochter van de familie Dijkstra, dacht: We gaan het gewoon nu doen. Onze ouders zijn wel
gewoon al een beetje "mensen van de dag aan het worden".
En zo stond ik op zondagochtend 11 oktober om kwart over negen bij de familie op de stoep.
Nou ja, ik mocht gewoon via de garage naar binnen, want dat kan daar gewoon.

Ik kwam voor een familiefotoshoot, maar ik doe dit altijd net een beetje anders.
Ik kreeg ook een kijkje in het dagelijks leven van deze familie.
En juist dat maakt documentaire familiefotografie voor mij zo bijzonder.
Twee croissantjes met kaas op tafel
en Klaas die alweer aan het werk was geweest,
en nog even zijn knappe goed aan moest trekken.
Op tafel stonden twee bordjes met ieder een croissantje met kaas.
Ondanks dat mijn komst was aangekondigd, was het toch een beetje onwennig dat ik er ineens stond.
Klaas was nog niet aan tafel. Die was zijn knappe kleding aan het aantrekken. En Boudien had haar bodywarmer nog aan, die ging direct maar uit.

Klaas had die ochtend alweer tussen de chrysanten gewerkt en de avond ervoor was het ook laat geworden.
Want zo gaat dat met chrysanten.
Na een lange droge periode, gevolgd door flink wat regen, komen er ineens weer heel wat bloemen.
"Rustig aan hoor", zei ik nog. "Geen haast voor mij. Het gaat zoals het gaat."
Nou, dat is dus een woord dat bij deze familie niet echt bestaat.
Altijd zijn ze in de weer. Stilstaan werkt niet.
Dat is ook het advies van Klaas: blijf bij, blijf jezelf ontwikkelen en blijf bezig.
Volgens hem houdt dat je staande.
Dat is misschien ook wel de reden waarom hij, op zijn leeftijd, nog zo volop in zijn chrysantenbedrijf werkt.
Niet iedereen hoeft daar hetzelfde over te denken, vindt hij. Je moet elkaar ook gewoon in zijn waarde laten.

Een stadsmuis en een veldmuis
Boudien komt oorspronkelijk uit Sneek. Ze verhuisde 61 jaar geleden naar West-Friesland en noemt zichzelf een stadsmuis.
Klaas is een echte West-Fries, geboren op deze plek, en wordt door Boudien een veldmuis genoemd.
Dit is toch prachtig.
Deze maand, november, zijn ze 61 jaar getrouwd. Ik hoop dit toch ook te halen, zo samen met Robin.
Twee mensen met ieder hun eigen achtergrond, die samen een heel leven hebben opgebouwd.
En op wat voor plek! in de polder, net even buiten het dorp. Naast het geboortehuis van klaas.
Rondom het huis ligt een enorme tuin, geïnspireerd op het Alhambra in Granada, Spanje. Alles zelf aangelegd.
Er is ontzettend veel te zien. Veel kleur ook, zo begin oktober.

Ik kreeg een rondleiding rondom het huis. En natuurlijk mocht de schuur niet ontbreken.
Want ik wilde ook weleens weten hoe dat nou eigenlijk gaat met die chrysanten.
In de schuur lagen de bloemen die nog gebost moesten worden.
In de koelcel stonden de bossen al klaar. Die zouden die avond worden opgehaald om de volgende dag op de veiling terecht te komen.
Hoe gaat dat nou in zijn werk Klaar, vroeg ik , "Kan je mijn laten zien hoe je dat doet" ?
En daar stond Klaas. In zijn knappe goed, mij uit te leggen hoe je chrysanten bost.

Aan zijn die handen (kolenskoppen, zoals dat in West-friesland ook wel heet), kan je ook echt zien dat er gewerkt is.
Voor oma's appeltaart komt iedereen zijn bed uit
Langzaam druppelde de rest van de familie binnen.

De kinderen zijn inmiddels allemaal uitgevlogen. Ook de kleinkinderen zijn al behoorlijk groot.
Maar voor de appeltaart van oma komt iedereen op zondagochtend vóór tien uur zijn bed wel uit.
En geef ze eens ongelijk.
Iedereen druppelde langzaam in binnen, er werd koffiegedronken, bijgepraat en natuurlijk appeltaart gegeten.
Ondertussen keek ik rond. Naar de onderlinge gesprekken, de kleine gebaren en hoe iedereen zich thuis bewoog.
Want dat is wat ik zo graag vastleg.

Niet alleen de familiefoto waarop iedereen netjes naast elkaar staat.
Maar juist ook hoe mensen met elkaar omgaan wanneer ze even vergeten dat er een fotograaf aanwezig is.
Tussen de buien en de regenbogen door, toen moest het gebeuren !
De bedoeling was om de familiefoto's tussen de chrysanten te maken.
Alleen had het de afgelopen dagen behoorlijk geregend en Buienradar was ons tijdens de fotoshoot ook niet bepaald positief gezind.
Maar we keken het wel aan.
Het land was zeiknat.
En dat is nog zacht uitgedrukt. Voor Klaas was die blubber geen probleem. Die staat er tenslotte dagelijks in. En stevig op zijn schoenen.

Maar voor Boudien was het een ander verhaal, armpje deur, richting de chrysanten.
De Familie bleef op het pad en ging ik zelf tussen de chrysanten staan, met mijn schoenen in de glibberige blubber.
We moesten het ook nog eens tussen de buien door doen.

Door de mobiliteit van Boudien en de modderige prut waarin de chrysanten stonden, verliep de reportage iets anders dan gedacht.
Het werden wat meer familieportretten dan ik vooraf voor ogen had.
Maar... het is zoals het is. Het gaat zoals het gaat. En dat is ook goed.
Voor Boudien was het na een tijdje wel genoeg geweest. Ze had al dat hele stuk van huis naar het land gelopen en het werd fris buiten.
"Of ik de thermostaat even wat hoger kon zetten", vroeg ze mij.

Dat hele stuk nog teruglopen, daar zag ze wel wat tegenop.
Kleinzoon haalde de auto om oma terug naar huis te brengen.
Zo gepiept. Geen probleem, oma!
Met zijn allen gingen we weer naar binnen
Nog een kopje koffie.
Want die pot van voor het fotomoment was net gezet en weggooien, dat doen we natuurlijk niet.
Een bos chrysanten voor thuis
Bij het afscheid kreeg ik een prachtige bos chrysanten mee.
Geel-goud van kleur.
En laat ik nou toevallig net afgelopen weekend een bank in precies die kleur hebben gekocht!
Ik ben dol op bloemen. Alleen heb ik er een beetje een haat-liefdeverhouding mee.
Liever bloemen in de grond dan in een vaas, want bij mij halen ze vaak de derde dag niet eens.
Maar ik kreeg natuurlijk advies van de kenner zelf.
Iedere drie dagen vers water. Niet te koud. En telkens een stukje van de onderkant van de steel afknippen.
Dan kunnen ze wel twintig dagen mooi blijven.
"Weet je eigenlijk waarom je dat water moet verversen?" vroeg Klaas.
Nou, nee.
"Die chrysanten plassen erin. Net als wij."
Kijk, dat vergeet ik dus nooit meer.
Inmiddels staan de chrysanten, op het moment dat ik dit schrijf, al zestien dagen bij mij thuis.
En ze zijn nog prachtig. Nu op dag 23 ! Wauw !
Een familie naar mijn hart
Wat deze fotoreportage voor mij bijzonder maakt?
Niet alles verliep perfect en naar verwachting van de familie.
Integendeel.
Het regende, het land was glibberig en we moesten rekening houden met wat op dat moment mogelijk was.
Maar ik kreeg wel een kijkje in het leven van deze familie.
De liefde voor hun bedrijf. De plek waar ze al zo lang wonen.
De kinderen en kleinkinderen die weer even samenkwamen.
Oma's appeltaart. De kolenschoppen van Klaas. En de zorgzame Boudien, Ze zijn beide dol op hun kleinkinderen.
Juist die kleine dingen vertellen zoveel over wie iemand is, wie een gezin is.
Natuurlijk hebben we ook die familiefoto gemaakt waarop iedereen bij elkaar staat.
En gelukkig maar.
Want uiteindelijk is dat precies waar het om ging. Samen op de foto, zoals de familie nu is.
Niet volgend jaar. Niet wanneer het weer beter is, het land droog is of iedereen wat meer tijd heeft.
Gewoon nu.
En misschien is dat wel wat ik met deze reportage wil vertellen.
Een documentaire familiefotoshoot hoeft niet perfect te verlopen om waardevol te zijn.
Je hoeft er niet eens een bijzondere gelegenheid voor te hebben.
Soms is het al bijzonder genoeg dat iedereen er is.
En dat je dat moment met elkaar bewaart.
Een professioneel afscheidsfotograaf: waarom een professioneel afscheidsfotograaf rouwfotograaf een waardevolle…
Afgelopen zondag was ik aanwezig op het prachtige landgoed Sandenburg,…
Patricia Petrick
Levensfotografie
Ik leg de liefde en verbinding vast
