Jessy was zo’n lieverd, een lieve, gevoelige hond.

de blikken die wij samen hebben

Jessy was zo’n lieverd, een lieve, gevoelige hond.

Binnen een gezin zijn er van die kleine dingen, van die eigenheden, die je als buitenstaander niet direct opmerkt.

Ook bij honden zie je dat. Als je een goede band hebt met je huisdier, leer je haar lezen. Je hebt soms maar weinig nodig om te weten wat ze nodig heeft. Net als bij je kind.

De manier waarop je hond naar jou kijkt. Hoe ze bij je komt liggen. Hoe je haar aait en hoe ze daarvan geniet. Hoe ontspannen ze bij jou is. Je kent haar, en zij kent jou.

En andersom weet ze het ook.

Wanneer jij behoefte hebt aan gezelschap. Wanneer je een harige knuffel nodig hebt. Of een natte tong over je wang. En ook wanneer je juist even niets nodig hebt, maar gewoon iemand die er is. Zonder dat je iets hoeft te zeggen.

Zo'n hond was Jessy ook.

jessy een laatste knuffel

Een beslissing uit liefde

Bij Joyce in het gezin was er de afgelopen tijd al veel veranderd. Een nieuw huis, een nieuwe fase.

Jessy was al een tijdje wat van slag, niet helemaal zichzelf.

Eerst dachten ze dat het misschien door alle veranderingen kwam of door het gebit dat onlangs was gereinigd, door die narcose.

Tot van de week bleek dat er iets veel ernstigers aan de hand was.

En dan moet je ineens een beslissing nemen die je eigenlijk helemaal niet wilt nemen.

Een beslissing uit liefde, omdat je niet wilt dat je hond gaat lijden.

Het is allemaal zo snel gegaan, dat je  nauwelijks tijd hebt om te beseffen wat er gebeurd.

Djena wil foto's van Jessy op haar kamer. Een paar foto's om dichtbij zich te houden.

en Jaimy vertelt over een foto waarop Jessy bij hem op schoot zit.

“Die foto's waarbij ze op schoot zat? Dit is echt iets tussen mij en Jessy.” Het mag eigenlijk nooit van mn moeder, maar toch doen we het, het is echt ik en Jessy. Jessy mijn hond." 

samen op schoot zitten, mag eigenlijk niet maar ik deed het toch altijd

Dat is het bijzondere aan herinneringen.

Een foto hoeft niet voor iedereen betekenisvol te zijn. Soms is één blik, één hand, één houding genoeg om iemand terug te brengen naar precies dat moment.

Dat is  afscheidsfotografie.

Het gaat niet alleen over een afscheid van een mens.

Het gaat over een levensveranderend moment dat je een plek mag geven in je levenslijn.

Ook een hond is jarenlang onderdeel zijn van je dagelijks leven. Van je gezin. Van je routines.

De wandelingen, die ook af en toe tegen staan, de begroetingen bij thuiskomst en de stille momenten op de bank.

En wanneer dat ineens stopt, blijft het huis akelig stil.

Gemis wordt niet  bepaald door een stamboom of een achternaam.

Het wordt bepaald door liefde. zonder liefde geen verdriet.

Foto's zijn belangrijk omdat je soms pas later beseft hoe waardevol het is dat je nog één keer kunt kijken naar de blik tussen jullie.

Kijk eens naar de informatie van a day in a life shoot, misschien is dat ook iets voor jou en je gezin. bij geen van mijn shoots poseer je, je mag gewoon lekker jezelf zijn.

De blikken die wij hebben, die trouwe honden ogen.

“We zijn nu wel gewoon een gezinslid kwijt.”

Deze zin blijft bij mij, we hebben namelijk zelf ook een hondje die al ouder word en ik hoorde zojuist haar nageltjes tikken op de grond......Dat is denk ik een van de eerste dingen die je gaat missen, het wordt zo stil in huis.

Een hond is vaak een gezinslid. Het is Iemand die steun geeft wanneer dat nodig was. Die vrolijkheid brengt. Die er altijd voor je is en nooit een oordeel heeft.

Ook Jessy gaf dit gezin zoveel blijdschap.

Daarom besloot Joyce nog om foto's te laten maken. Niet omdat ze mooie foto's van hun hond wilden.

Maar omdat ze wist: dit komt nooit meer terug.

Tijdens een reportage stuur ik niet. De manier waarop ik werk, gaat vanzelf. Er is ruimte om gewoon samen te zijn.

Om te knuffelen, te lachen, om stil te zijn. Ik leg niet uit hoe iemand naar zijn hond moet kijken.Ik zie wat er, de liefde tussen jou en hond en is dat genoeg.

Afscheidsfotografie voor een huisdier gaat voor mij over het vastleggen van de liefde, de bijzondere band en de kleine momenten die je later zo ontzettend kunt missen.

Liefs Patricia