In de Media

Hoogkarspel, 7 oktober 2025

interview Rouwfotografe Patricia laat nabestaanden met andere ogen naar de dood kijken ’Nog steeds een beetje taboe’ Patricia Petrick aan het werk tijdens een uitvaart.

Foto Gabrielle van Deursen Met andere ogen naar de dood kijken is voor Patricia Petrick (44) uit Hoogkarspel een soort tweede natuur geworden, nadat zij zichzelf in 2019 specialiseerde in rouwfotografie.

Kort daarna overleed haar eigen moeder en werd zij tegen wil en dank ook ervaringsdeskundige. „Die foto’s zijn zo ontzettend waardevol.”  Paul Gutter Hoogkarspel Fotograferen deed Patricia haar hele leven al.

Besmet door haar vader, hobbyfotograaf met een eigen doka.

In 2010 besloot ze haar eigen bedrijfje op te richten. „Ik was zwanger en wilde bodypaintings maken. Dat kon nergens hier in de buurt en ik ben nogal creatief. Dat heb ik dus ook een tijdje gedaan en dat was ook leuk, alleen bracht het niets op.” De thuisstudio die ze hiervoor had ingericht, besloot ze daarom voortaan te gebruiken voor haar fotografie. Maar ook daarin vond ze niet helemaal wat ze zocht. „Ik fotografeerde families, bruiloften, maar er miste iets en ik was het eigenlijk een beetje zat. Tijdens yoga dacht ik veel na over wat mij nou eigenlijk triggert in foto’s en dat is het échte gevoel, de emotie.

Die kun je eigenlijk niet goed vangen in een studio of met flits. Dus besloot ik over te stappen op fotograferen met natuurlijk licht en ook meer naar buiten te gaan.” Vanaf dat moment specialiseerde Patricia zich in het vastleggen van wat zij zelf noemt ’levensveranderende gebeurtenissen’.

In zowel uitbundige kleuren als plechtig zwart-wit. Dat kan dus ook nog steeds een geboorte of bruiloft zijn, maar weinig dingen zetten het leven van de achterblijvers zo op z’n kop als het overlijden van een dierbare. En niet alleen op het moment zelf, maar ook nog weken, maanden, zelfs jaren later. Niet mee „Mijn eigen vader is zijn vader verloren toen hij zes jaar oud was. Hij mocht niet mee naar de begrafenis en daarna werd er niet veel meer over gesproken.

Zo ging dat vaak in die tijd. Hij heeft dus ook niet veel herinneringen aan zijn vader. Slechts een paar foto’s en ook eentje van hem bij het graf. Maar niets van de uitvaart zelf. Mijn vader heeft daar écht jaren mee rondgelopen en geworsteld, dat gevoel dat hij er helemaal niet bij betrokken werd en niet goed afscheid heeft kunnen nemen.” Maar ook als je wél bij een uitvaart aanwezig bent, heb je na afloop soms het idee dat het allemaal heel snel gegaan is, dat je bepaalde dingen hebt gemist of gewoon nog eens terug zou willen zien. „Nabestaanden zitten vaak in een roes, iedereen ervaart het op een andere manier en je raakt gewoon bepaalde details kwijt.

Dan kunnen foto’s je helpen om die momenten weer terug te halen.” Waarbij ze benadrukt dat het niet alleen gaat om het vastleggen van het verdriet en de tranen. „Natuurlijk zitten die foto’s ertussen, maar tijdens uitvaarten wordt er ook gelachen en getroost en gebeuren nog zoveel meer dingen. Ook de symboliek is mooi in beeld te brengen. Het aansteken van een kaarsje, samen een bloemstuk maken, dat soort dingen.

Maar ik heb ook eens een uitvaart gehad waarbij iedereen een rood strikje droeg, want dat had écht met oma te maken.” Decennialang zag je zelden fotografen rondlopen bij een uitvaart, maar corona betekende een ommekeer voor de uitvaartbranche en ook voor de rouwfotografie. Grote uitvaarten met veel mensen in een zaaltje konden lange tijd niet, en hoewel dat aan de ene kant ontzettend pijnlijk was, vond er ook een verschuiving plaats naar meer persoonlijke en intiemere uitvaarten. „Om er voor te zorgen dat er toch meer mensen bij konden zijn, vond de uitvaart dan bijvoorbeeld plaats in de tuin”, vertelt Patricia. „Of de overledene werd langs de kant van de weg door iedereen uitgezwaaid.

En omdat er minder mensen bij de uitvaart zelf mochten zijn, zag je opeens ook veel meer live-streams en foto’s van uitvaarten. Waarbij foto’s voor mensen toch tastbaarder bleken te zijn dan een live-stream, want je kunt met foto’s veel dichterbij komen.” Patricia besloot in 2019 de opleiding tot Afscheidsfotograaf in Boxtel te volgen. „Een jaar lang. En toen, in 2020, overleed mijn eigen moeder.” Tijdens die uitvaart nam niet zij, maar een collega de foto’s. „Anders kom je niet toe aan je eigen rouw. Maar wat ik wel heb gedaan de ochtend na het overlijden, is foto’s maken van mijn kinderen, terwijl ze bij mijn moeder in de armen op bed lagen. Die foto’s zijn ontzettend waardevol gebleken en nog steeds worden ze er af en toe bij gepakt.

Mijn dochter heeft ze ook wel eens verscheurd, want het is soms ook even te confronterend. Maar dan print ik ze gewoon opnieuw uit.” Respectloos Hoewel er door corona dus anders gekeken wordt naar uitvaarten, blijft het volgens Patricia wel moeilijk om jezelf als rouwfotograaf aan de man te brengen. „Misschien is dat toch nog steeds een beetje het taboe dat er heerst. Dat het gek of respectloos zou zijn om van zoiets foto’s van te maken. Terwijl dat natuurlijk niet zo is, je kunt dat juist heel respectvol doen. Het helpt als ik een klik hebt met de uitvaartleider en af en toe moet het in de familie eerst bespreekbaar gemaakt worden, omdat niet iedereen wil dat er foto’s gemaakt worden. Soms omdat ze bang zijn dat je misschien de uitvaart verstoort.

Maar dat doe ik niet. Vaak krijg ik na een uitvaart te horen: ’we hebben je helemaal niet gezien’. Nee, maar ik was er wél.” Altijd neemt ze naar zo’n eerste, vrijblijvende kennismaking met de familie haar camera mee. En niet zelden worden dan vaak al de eerste foto’s gemaakt, van overledene en nabestaanden. „Want ook de momenten vóór en ná een uitvaart zijn vaak heel betekenisvol.

” Beurs in PKN-kerk Om rouwfotografie en tal van andere aspecten rondom uitvaart en afscheid nog meer uit de taboesfeer te halen, verzorgt Patricia Petrick deze zondag in de PKN-kerk in Hoogkarspel van 11 tot 15 uur de Afscheids- & Herinneringsbeurs 2025. Er zijn verschillende stands en presentaties, en ook is tijdens de beurs de foto-expositie ’Waar liefde & natuur samenkomen’’ te bewonderen. Het volledige programma staat op: Patriciapetrickfotografie.nl