“Twee bomen, één verhaal, over rouw, groei en verwondering”

Vroeg wakker (of gewekt)

Al sinds 5.00 uur ben ik wakker, niet uit mezelf, maar dankzij de haan die besloot dat de dag moest beginnen.

En hoewel ik van nature een vroegspook ben, als kind al, is gewekt worden door zo’n luidruchtige vogel toch even wennen. Toch rolde ik langzaam mijn bed uit, zoals dat gaat als je jezelf hebt voorgenomen iets te doen.

Ik wilde wandelen. De Leemroute lopen. ik ben niet echt een actieve wandelaar maar 3 kilometer kan ik aan, Op deze laatste ochtend van mijn mini-werkvakantie van drie dagen.

Lees je mee wat ik onderweg tegenkwam?

Het is eindelijk mooi weer. Na drie dagen met af en toe een bui, schijnt op deze

donderdagochtend om 6.15 uur de zon.

Zoals ik gisteravond al besloot: ik ga naar buiten. De natuur in. Richting het Leempad.

Drie kilometer wandelen, gezond, wordt wel gezegd. Ik loop het erf af, waarvan ik verblijf.

Langs het water waarin mijn blokhut ligt,met die schattige rood geruite gordijntjes voor het ramen.

Over het water hangt een zachte dauw mist. Het beweegt, heel licht. Alsof het ademt.

 

 

Tijdens mijn wandeling richting het pad valt het zonlicht op de eikenbladeren. Ze lichten op in een helder, frisgroen, alsof de dag net is begonnen en alles weer even schoon is.

Ik loop verder over het zandpad, richting het einde. Heel even twijfel ik: loop ik nog wel goed? Maar dan zie ik het. Rechts van me duikt het weelderige houten wandelpad het bos in.

Links en rechts spiegelen kleine leemplassen het ochtendlicht. Een prachtig gezicht. Het doet me denken aan een levenspad.

Misschien wel aan het mijne. Dit soort beelden zie ik vaker, wanner ik mij aan het rekken en strekken ben bij de Yin Yoga, mijn innerlijke kind opzoek (knipoog),

of tijdens een visualisatie, wanneer ik in stilte meditatie zit. Alsof het voelt alsof het bos even terugkijkt.

 

Twee eiken, één verhaal

Als je naar het einde van het houten pad kijkt, lijkt het vast te lopen. Maar loop je door, dan zie je het. De eerste open weide. En precies in het midden: twee bomen.

Ze doen me denken aan dat verhaal van de twee eiken. Tijdens mijn opleiding tot afscheidsfotograaf in Boxtel werd het eens voorgedragen. Het beeld is me altijd bijgebleven. Twee eiken die samen opgroeien.

Hun takken raken elkaar, hun wortels verstrengelen diep onder de grond. Tot op een dag één van hen omvalt, in een storm. De ander blijft staan, maar niet zonder gevolgen.

Zijn wortels zijn losgetrokken, de balans verstoord. Een tijdlang helt hij scheef, raakt ontregeld. Maar langzaam, met tijd en licht, vindt hij opnieuw zijn plek. Hij groeit verder...... Anders dan voorheen...... Maar hij groeit......

 

Mijn werk als afscheidsfotograaf

Dit verhaal raakt me diep, vooral omdat het precies laat zien wat afscheid en rouw doen.

Er is een breuk, een verlies dat je even van je plek brengt. Je wortels raken los, je balans is weg.

Maar ook al lijkt het alsof alles vastloopt, er is altijd ruimte om te helen, om te hergroeien.

Niet zoals vroeger, maar op jouw eigen manier. Net als die eik. Precies dát is waar mijn werk als afscheidsfotograaf over gaat. Als afscheidsfotograag leg ik niet alleen het afscheid vast, maar ook het proces ervoor en ook tijdens en erna.

De momenten waarin mensen zich opnieuw proberen te verbinden met zichzelf en hun geliefden, ondanks het verlies. De kleine signalen van groei, van herpakken. Want fotografie maakt zichtbaar wat vaak onzichtbaar lijkt.

Het helpt je woorden vinden waar je ze niet kan vinden, en het helpt ook om te delen. Jouw verdriet te delen, want je hoeft het niet alleen te dragen.

Zo help ik verhalen bewaren die anders misschien zouden verdwijnen, en geef ik ruimte aan heling, stap voor stap. wanneer jij het nodig hebt.

Mijn gedachten komen langzaam weer terug naar hier.

Ik word afgeleid door iets dat beweegt in het lange gras. Een haas.

Ze zit daar rustig haar ochtendmaal te nuttigen. Ik glimlach, en loop verder.

Ik steek het volgende zandpad over en vervolg mijn route, vergezeld door tientallen fluitende vogels.

Muziek heb je hier niet nodig, geen moment is echt stil. Sommige vogels klinken zelfs alsof er iemand staat te fluiten, een mens.

 

Grappig...... Ik blijf me verbazen over wat je onderweg zomaar tegenkomt.

Een ree met haar jong, gewoon daar, midden op mijn route.

In de wereld van uitvaart en afscheid is ook zóveel te ontdekken, te voelen, te delen.

Daarom organiseer ik op Zondag 2 November een herinnering- en afscheidsbeurs:

Een uitnodiging om op een zachte, open manier kennis te maken met een wereld waarin verdriet en verwondering naast elkaar mogen bestaan.

Ik hoop je daar te ontmoeten. Misschien om te praten. Misschien gewoon om even stil te staan.

Verdriet en verwondering, ze horen vaker bij elkaar dan je denkt.

 

 

 

( ok, het verhaal van de bomen is wel een beetje mijn eigen verhaal geworden, het echte verhaal loopt iets anders. Voor de mensen die dat opvalt heb ik hier is de bron, maar de essentie blijft hetzelfde, (knipoog.)